(61) Psalms van Christus

Psalm 15 (3): nie deur eie werke nie, maar deur genade alleen

In vers 1 het ons die vraag: Here, wie mag vertoef in u tent? Wie mag woon op u heilige berg?

In vers 2 tot 5 het ons die antwoord, wat die HERE Self gee. Immers, Hy word gevra in vers 1 en daarom is die antwoord in 2 tot 5 van Hom afkomstig.

Nou kan ons maklik ‘n groot fout maak met die eise van vers 2 tot 5. Ons kan naamlik dink dat ons in hierdie gebooie voorwaardes het waaraan ons moet voldoen, waardeur ons dit verdien om ingelaat te word in die teenwoordigheid van die Here. So bly daar dan natuurlik heeltemal niks oor van die leer van genade alleen en Christus alleen nie. Dan hang dit van ons goeie werke af of ons mag inkom en mag lewe.

Ek kan talle argumente noem waarmee ek klinkklaar kan bewys dat dit nie oor goeie werke gaan waardeur ons dit self verdien om in te gaan nie. Ek gaan vandag net enkele argumente noem.

  1. In die eerste plek moet ons Psalm 15 nie losmaak van Psalm 14 nie. En daar in Psalm 14 word ‘n dik streep getrek deur ons vermoeë om self, deur ons goeie werke, die deur na God se paleis oop te beur. Want daar staan die verdoemende woorde: Die HERE het uit die hemel neergesien op die mensekinders, om te sien of daar iemand verstandig is, wat na God vra. Hulle het almal afgewyk, tesame het hulle ontaard; daar is niemand wat goed doen, ook nie een nie. (14:2,3) As ons daarom uiteindelik die werke van Psalm 15:2-5 doen, sal daar ‘n wonder van God moet gebeur. Dan sal die werke nie ons werke wees nie, maar syne.
  2. Tweedens moet u sien hoe wonderlik dit gaan met hierdie man van Psalm 15: Nog voordat hy die antwoord het, gaan hy reeds deur die gebed by God in en dan ontvang hy die antwoord, nog voordat hy aan enige eise kon voldoen. Dit is genade.
  3. Derdens en veral wil ek u wys op die Naam HERE (Jahwe), waarmee die Psalmdigter begin. Dit is die verbondsnaam. Dit is die Naam wat spreek van die HERE se genadeverbond. Dit is ‘n Naam tot oorlopens toe vol van evangelie. Daarom alreeds kan ons weet dat dit in Psalm 15 nie gaan oor ‘n hoop wettisisme nie, maar oor werke danksy God se genade.

Covid-19-genade

Covid-19-genade – ek sal vir julle sê wat ek daarmee bedoel: Dit is die genade van die Here, wat Hy aan ons skenk om Covid-19 te kan dra.

Of dit nou angs vir die virus is of as die virus ons tref, daarvoor het ons die Here se genade nodig. Met sy genade verdwyn die vrees en kan ons ook as ons siek word, ons lewe rustig in God se Vaderhande lê.

Dit is heerlik, o so oneindig troosryk, om onder die genade-heerskappy van die Here te mag leef. Dit is so heerlik om te weet: Nie Covid-19 regeer nie, maar my genadige, almagtige God en Vader. Niks kan en sal my tref nie, as Hy dit in sy genadige wysheid, in sy liefdevolle heerskappy, nie toelaat nie.

Die Here gee krag na kruis en kruis na krag, het die gelowiges vroeër gesê. Dit wil sê: Hy gee ons nie ’n kruis wat te swaar is om te dra nie, maar saam met die kruis gee Hy die genade, die krag, wat ons nodig het om dit te kan dra.

Op keer het die prins van die predikers, Charles Spurgeon, voordat hy nog predikant was, by ’n kerk ingeloop. Die dominee het die genade van God behandel, verskillende soorte genade: genade om jou werk te kan doen, genade om ’n goeie ouer te kan wees, ens.

Telkens as hy ’n soort genade klaar behandel het, het hy geëindig met die woorde: Maar daar is een genade wat julle nie ontvang nie …

En aan die einde van sy preek het hy gesê: Daar is een genade wat julle nie (nou) ontvang nie … dit is sterwens-genade. Dit sal julle ontvang, wanneer julle dit nodig het, as jy op jou sterfbed lê.

Paulus het dit ook geken: die kruis-dra. In 2 Korintiërs 12:7 praat hy van die doring in die vlees. Hy vertel ook dat Hy die Here drie maal daaroor gebid het. Daarmee bedoel Paulus nie dat hy ’n eerste maal, ’n tweede en ’n derde keer daaroor gebid het nie. Met die drie maal bedoel hy dat hy lank en voortdurend daarom gebid het. Hy het voortdurend en langdurig by God se genadetroon geworstel om van daardie doring verlos te word.

En die Here het sy gebed verhoor. Maar Hy het dit anders verhoor as wat Paulus gevra het. Hy het die doring nié weggeneem nie, maar Hy het Paulus iets ander gegee: sy genade. Hy het vir hom gesê: My genade is vir jou genoeg, want my krag word in swakheid volbring. (2 Kor 12:9) Genoeg – God se genade is meer as genoeg. Ons Vader is nie ’n suinige Gewer nie. Hy is nie suinig met sy genade nie. Hy gee oorvloedig.

Paulus moes leer om van genade alleen te leef en om deur genade alleen sy roeping as apostel te vervul. Die doring was nodig vir Paulus om hom te laat besef dat hy alleen deur die genade van God kon leef en werk.

Dit geld ook van ons. Ons moet eers ons afhanklikheid van God, ons uiterste swakheid leer ken, want dan kom daar ruimte vir die krag van Christus. Dan steun ons nie meer op ons krag om ons werk te doen, om ons roeping te vervul, om Covid-19 te hanteer en te verwerk nie, maar dan steun ons op God se krag alleen. Dít is genade.

Hy slaan alle krag en alle gesteun op menslike krag uit ons hande. Dan is daar in ons hande plek vir Christus. Solank ons nog steun op mense, op leiers, op medici, is daar nie plek vir die Here en sy genade en krag nie.

Ware gebed is ook inderdaad om jou leë hande na God toe uit te steek. Gebed is om te sê: Ek het dit nie, ek het geen krag nie en geen mens het die krag om my te help … MAAR aan U behoort die koninkryk en die krag en die heerlikheid. Amen.

Dan jubel Paulus in vers 10: Daarom het ek behae in swakhede, in mishandelinge, in node, in vervolginge, in benoudhede, om Christus wil. Want as ek swak is (my eie kragteloosheid ken), dan is ek sterk (in Christus).

As ons in die pandemie by hierdie punt gekom het, dan sien ons Covid-19 nie meer so negatief nie. Dan besef ons dat daar iets so oneindig mooi is in hierdie virus-gebeure: God is naamlik daarin met my aan die werk. Nie Korona slaan die kitaar nie, maar God is in sy oneindige groot liefde daarin met my besig. Hy is besig daarin om ons daardeur te lei om van sy genade en sy krag alleen te lewe. Daar is niks wat mooier en heerliker en meer bevrydend en rusgewend is as dit nie.

Daar is ook niks waardeur God meer verheerlik word nie: as ek van genade, van sy Seun alleen, leer leef.

Onder swaar beproewing, Covid-19 en die troos van jou doop. ‘n Brief aan my mede-gelowiges

My liewe broeders en susters in die Here Jesus Christus.

Ek dink so baie aan julle in hierdie so oneindige swaar tyd van Covid-19, dood, werkverlies, angs, onsekerheid en swaarmoedigheid.

Maar in hierdie tsunami wil ek julle graag wys op Jesaja 43:1: Maar nou, so sê die HERE, jou Skepper, o Jakob, en jou Formeerder, o Israel: Wees nie bevrees nie, want Ek het jou verlos; Ek het jou by jou naam geroep; jy is myne!

Daardie woorde van Jesaja slaan ook op ons doop.

Daardie dag toe die Hére – let wel: die Hére, nie ’n mens nie maar ’n dominee nie – jou gedoop het in die Naam van die Vader en die Seun en die Heilige Gees, het Hy JOU PERSOONLIK aangespreek. Met die doop het die Here nie sommer so in die bondel vir die mense in die kerk gesê: Ek wil JULLE Vader wees en my Seun en my Heilige Gees aan julle skenk, nie. Nee, Hy het heel, heel persoonlik gesê: Broeder X/suster Y, Piet, Sannie, ek wil JOU Vader wees. Met jou doop het die Here met die vinger na JOU gewys en sou op die man af, so op die vrou af, so intiem persoonlik, so gelaai met sekerheid, vir JOU gesê: Broeder X/suster Y, Piet, Sannie, Ek wil JOU Vader wees.

By die doop het Hy JOU jou by JOU naam geroep. Toe het Hy vir JOU gesê: JY, ja JY, is myne! Ek is JOU Vader op grond van die kosbare bloed van my Seun.

By die doop het Hy sy hand op jou persoonlik gelê, om dit danksy Christus nooit meer los te laat nie.

En wat ’n Vaderhand is dit nie! Dit is ’n Hand wat in onbeskryflike groot liefde, Goddelike liefde, ewigheidsliefde, sy eie Seun op die altaar van Golgota, die altaar van die kruis gelê het.

Só lyk die hand wat ons vashou en die hand wat ons gedoop het.

Daarom kan jy ook in die nood van nou met blye sekerheid, op grond van die volmaakte kruisoffer van Christus, saam met Paulus jubel: Want ek is versekerd (op grond van Rom 8:31-34 = op grond van die werk van Christus) dat geen dood of lewe of engele of owerhede of magte of teenwoordige of toekomende dinge of hoogte of diepte of enige ander skepsel ons sal kan skei van die liefde van God (die Vader) wat daar in Christus Jesus, onse Here, is nie. (Rom 8:38,39). Ook nie hierdie vreeslike siekte en alles wat daarmee saamgaan nie.

Toe Martin Luther in die storm van die Reformasie was, het hy een aand in sy kloosterkamer gesit. En die duiwel het aan hom geruk en hom tot twyfel en angs probeer bring – soos Hy ook aan ons ruk in groot bedreiging en doodsgevaar en onsekerheid. Hy het dit so oneindig swaar en moeilik gehad. Maar toe het Martin Luther ’n stuk kryt gevat en op sy tafel geskryf: Ek is gedoop. En toe het Luther heerlike heerlik rus gevind.

Op grond van ons doop kan ons saam met Asaf (Psalm 73, in die beryming van Totius) juig:

73:10

Nogtans sal ‘k altyd by U bly;

niks sal my van u liefde skei –

U wat my regterhand gevat het,

vir wie ‘k van harte liefgehad het.

U sal my voortlei deur u raad,

O God, my Hulp, my Toeverlaat,

en ná die dag van aardse stryd,

my opneem in u heerlikheid.

73:11

Wie het ek in die hemel, HEER –

wie kan ek newens U begeer?

Wat het ek waar my hart, onrustig,

hom op die aarde=in kan verlustig?

Beswyk dan ooit in bitter smart

of bange nood my vlees en hart,

dan sal U wees vir my gemoed

my rots, my deel, my eewge goed.

Saam met Asaf (Ps 73:1) sê ons: Waarlik (Waaragtig), die Here is altyd goed vir ons, kom wat wil. Hy is ook goed vir ons as daar swaar nood op ons lewenspad kom.

Hy is ALTYD GOED vir sy kinders. Ook in die storm van Covid-19 of wat ook al. Dit is VERSEKER (voorwaar) deur en danksy die kruis.

DINK AAN JOU DOOP! Dit is bedoel ook vir donker oomblikke en storms soos nou. Met die oog op tye soos hierdie onder andere het die Here sy doop gegee.

Dink dan aan jou doop, dat God daar so persoonlik vir JOU gesê het: JY, ja JY, is myne!

Die doop is Sy spreke, sy brief, aan jou persoonlik in die nood.

(60) Psalms van Christus

Psalm 15 (2): Wie mag in u teenwoordigheid kom? Vra dit vir die HÉRE!

Wie mag nou en in die ewigheid in die HERE se teenwoordigheid kom? Wie ontvang die lewe – die lewe nou alreeds in die Here se teenwoordigheid en die lewe tot in ewigheid by Hom?

Wie kan ons daarop antwoord?

Die Psalmdigter wys ons die pad. Hy begin naamlik met die Naam HERE: Here, wie mag vertoef in u tent? Wie mag woon op u heilige berg? Hy bid. Hy stel dus die vraag biddend aan die HERE.

Ons lees so sonder om na te dink. Wie het daaraan gedink dat ons hier in Psalm 15 met ‘n gebed te make het?

Van nature weet ons nie wat die weg na God toe is nie. Net Een kan dit aan ons openbaar: die HERE alleen. Daarom bid die digter: HERE …!

Die gebed is onmisbaar.

Ons belydenis, dieHeidelbergse Kategismus 45:116, laat ons sien waarom die gebed so absoluut noodsaaklik is: omdat God sy genade (die genade van sy openbaring) en Heilige Gees alleen aan diegene  wil gee wat Hom met hartlike sugte sonder ophou daarom bid en daarvoor dank.

Die gebed en die Woord gaan altyd saam. Ware gebed is gryp na Christus.

Ons het die Bybel, waarin die HERE ons wys hoe ons kan inkom by Hom: deur Christus alleen; Hy is die Weg na die Vader toe.

Maar die Bybel bly vir ons ‘n geslote Boek as die die HERE nie ons blinde oë oopmaak nie. Daarvoor moet ons bid.

Daarom bid Dawid: HERE … Wys Ú my die Weg. Want op daardie Weg, Christus, kan ek leef in U heerlike teenwoordigheid – nou en tot in ewigheid.

(59) Psalms van Christus

Psalm 15 (1): die lewens-vraag

Psalm 15:1 begin met die vraag: Here, wie mag vertoef in u tent? Wie mag woon op u heilige berg?

Dit is ‘n lewens-vraag. Dit gaan oor lewe.

Weet julle wat is lewe, werlik lewe, ewige lewe, lewe in die ware en volle sin van die woord? Dit is om te mag kom in die teenwoordigheid van die HERE en te mag verkeer in die teenwoordigheid van die HERE.

In Eksodus 40:34 lees ons hoe die HERE onder sy volk kom woon het. Die wolk het die tent van samekoms oordek het, en die heerlikheid van die HERE het die tabernakel vervul. Dit was die teken dat die HERE daar sy intrek geneem het in die midde van die volk. Dieselfde hoor ons ook van die tempel van Salomo (1 Konings 8:10,11).

Daar in die tabernakel en tempel, op sy heilige berg, het die HERE dus gewoon. Dit was die besondere van tabernakel en tempel. Tabernakel en tempel was ‘n stukkie van die paradys wat was (Genesis 2&3) en ‘n voorsmaak van die paradys ( die nuwe aarde) wat kom. Daar het die gelowiges van die Ou Verbond God ontmoet en sy stem gehoor soos eens in die paradys. ‘n Mens kan dit daarom so goed verstaan dat elke gelowige Israeliet daarna verlang het om na die tabernakel of later na die tempel te gaan. Hulle wou so sielsgraag by die HERE, voor sy aangesig wees. Dit was immers lewe. Daar in die tabernakel en tempel het die HERE sy heerlike evangelie in al die offers en seremonies aan hulle geopenbaar. Hulle kon Christus aanskou, Christus, wat ons lewe is (Kol.3:4)

In Psalm 27:4 hoor ons die Psalmdigter sê wat sy grootste begeerte. Hy sê daar: een ding het ek begeer. Daardie een ding het ek begeer, kan ons letterlik vertaal: dit was my grootste begeerte. En dan spel hy sy grootste begeerte uit: dat ek al die dae van my lewe mag woon in die huis van die HERE, om die lieflikheid van die HERE te aanskou en te ondersoek in sy tempel.

Daar was vir hulle niks mooier en iets waarna hulle meer verlang het as na die huis van God en die HERE se teenwoordigheid daar en die altare, wat spreek van die evangelie nie: Hoe lieflik is u woninge, o HERE van die leërskare! My siel verlang, ja, smag na die voorhowe van die HERE; my hart en my vlees jubel uit tot die lewende God. Selfs vind die mossie ‘n huis en die swaweltjie ‘n nes vir haar, waar sy haar kleintjies neerlê, (en ek vind rus in u huis, by) u altare, HERE van die leërskare, my Koning en my God! Welgeluksalig is hulle wat woon in u huis; hulle prys U gedurig.

Hoe wonderlik-mooi vat Totius dit nie saam in sy beryming van Psalm 43 nie:

Dan gaan ek in na Gods altare,

tot God, my God, my vreugde=en lied;

dan speel ek met die harpenare,

dan ruis vir U my blye snare –

vir U wat my, ná kort verdriet,

‘n eewge vreugde bied.

Vandag het ons nie meer ‘n tempel van steen nie. Die kérk is die tempel van die Here. Daar is Hy teenwoordig kragtes sy belofte (Matteus 18:20: waar twee of drie in my Naam vergader, daar is Ek in hul midde). Dit maak elke erediens tot iets heel, heel besonders en iets waarna ons net soos die Ou Testamentiese gelowiges hunker: Ons gaan daarheen om die Heere te ontmoet en om sy evangelie, sy lieflikhede, sy Christus te geniet.

Uiteindelik het tabernakel, tempel en kerk heengewys na die ewige lewe in sy vervulling, die lewe in sy volheid in die hiernamaals. Dit het vir Paulus die sterwe wins gemaak: dat hy dan met Christus sal wees en dit was vir hom verreweg die beste (Filippense 1:23).

Ons kan ook nog die gebed noem: Gebed is om aan die hand van Christus in te gaan in God se troonsaal, in sy salige teenwoordigheid.

Maar nou weer die groot vraag van vers 1: Wie mag nou en in die ewigheid in die HERE se teenwoordigheid kom en altyd by Hom bly? Is dit almal? Is dit alle kerkmense? Of is dit net sommige lidmate?

Die vraag wil ek DV in die volgende paar oordenkings oor Psalm 15 behandel.